Usie my dziady

I ŭsio ž, z usimi hetymi pierajezdami z servera na server ja straciŭ trochi starych dopisaŭ. Bolš za toje, ja navat škaduju, što ich straciŭ, ale ciapier užo ničoha nia zrobiš.

Znajšoŭ u starych čyžoŭskich albomach zdymak majho pradzieda, Ryhora z Łunina. Zahadkovaja asoba. Aproč taho, što dziakujučy jamu ja viedaju, jak zvali majho pra-pradzieda (Stanisłaŭ), ja ničoha pra jaho nia viedaju. Mama nie asabliva apaviadaje. Nia nadta raspytvała, vidać. Babula ŭžo nia moža raspavieści…  Prababuli ja pamiatać nie mahu, bo pamierła naradžajučy babulu. Sumnaja historyja.

A jon, muž prababuli, hladzić sa zdymku (navat jakasnaha, moža navat nia tannaha, bieručy pad uvahu čas) nibyta z dakoram. Nialohki los?

Pra što jon dumaŭ? Pra što maryŭ? Što ŭ žyćci davała jamu radaść? Ci viedaŭ prodkaŭ tak jak ja, da pradziaduli, i jakimi jany byli? Pra heta ja ŭžo nie daviedajusia nikoli. I nichto nie daviedajecca.

A kali tyja ž pytańni zadać samomu sabie pra siabie? Ci zdoleŭ by ja na ich praŭdziva adkazać? A ci moj syn budzie niešta viedać pra svaich pra-pra-pradziedaŭ?

Voś i moj tata — niečakana — dzied. Dakładniejj: Dzied. Ale moj syn užo nia zmoža ź im pasiabravać, chacia ja viedaju, što tak niesumnienna było b. Voś dzie adčuvaješ svaju zapatrabavanaść, jak łučaka ŭ łancuhu pakaleńniaŭ.

Na “Dziady” ja dumkami ź dziadami. I nie tamu, što ja raptam zrabiŭsia niejki relihijny, a tamu, što času nia spyniš. Usie my dziady. Budučyja.

P.S. A vušy ŭ mianie jahonyja, pradziedavyja. :)